Heeft iemand de sleutel van het toilet?

 In het toilet van het oude ziekenhuis dat als kunsthuis, tentoonstellingsruimte, atelier, openlucht-theater en toeristencentrum wordt gebruikt, staan de spullen van de schoonmaaksters. Het toilethok zit onder de trap bij de entree van het atelier en kantoor. Het is een ruimte beschilderd met teksten die refereren aan de (suri)-Dada beweging. Zoals bijna alle deuren wordt ook de deur van dit hok afgesloten met een hangslot. De sleutel hiervan hangt aan een spijker aan de binnenkant van de deur van het atelier. Of (en hier komt het) het ligt in het beruchte okerkleurig ijsbakje. Zo’n bakje dat al een tijdje mee gaat, waarvan de smaak op het etiket al lang is weggevaagd en waar de zon en de tand des tijds kleine stukjes plastic van de rand van de deksel heeft weg gevreten.

Dit bakje is in het bezit van de schoonmaaksters of staat bij meneer Bolwerk. Meneer Bolwerk woont achter het ziekenhuis, werkt voor het ministerie dat tot voor kort TCT (transport, cultuur en toerisme) werd genoemd en stuurt de schoonmaaksters aan. Het kan ook zijn dat het ijsbakje in het kantoor ligt waarvan de sleutel op een andere spijker aan de binnenkant van de deur van het atelier hangt. De sleutel van het atelier kon ook wel eens in het gele ijsbakje liggen en zo kwam het dat de dames van het schoonmaak team buiten op de tribune van het openlucht-theater zaten te wachten op een oplossing.

 Je kan fietsen naar meneer Bolwerk, die zegt dat de sleutel bij de vrouw van Marcel ligt. Je kan naar de vrouw van Marcel fietsen die zegt dat de sleutel bij de Atja ligt. Je kan naar Atja fietsen die zegt dat de sleutel bij meneer Bolwerk ligt. Maar misschien kan je nog beter gaan zitten op de banken van het openlucht-theater naast de dames van het schoonmaak team. Terwijl ze met hun luide Aukaanse stemmen, genetisch doorgegeven vanuit een tijd dat het nog noodzakelijk was grote afstanden door het bos te overbruggen, de dagelijkse gang van zaken bespraken. Hun lachen, het gieren van de pret, het uit enthousiasme slaan op de houten banken waar ze op zitten, stemt de ochtend vrolijk en vol hilariteit. We hebben geen sleutel, maar laat de dag maar komen.