De kinderworkshops, explosief fanatisme

 

We komen aan in Moengo Tapoe, een dorpje dat op de Oost-west verbinding ligt tussen Moengo en Albina. Onze chauffeur rijdt langzaam het dorp in, behendig de kuilen in de weg omzeilend en stopt hier en daar bij een huis om te roepen “tekenen”.

Hij weet dat het nieuws zich op deze manier snel zal verspreiden en nog eerder dan wij hollen de kinderen onze auto voorbij om te stoppen bij een groen, open huisje aan de rand van het dorp. Het gebouwtje is gebouwd door Marcel Pinas. De kunstenaar, die naast zijn eigen beeldende werk, kunstenaars naar Moengo haalt om zo onder andere de creativiteit onder de jongeren aldaar aan te moedigen.

 

Moengo was voorheen een welvarend Bauxietstadje, opgezet en gebouwd door Suralco. Door de sluiting van de mijn en de ingrijpende, eigenlijk recente, binnenlandse oorlog die hier heeft plaats gevonden, is het dorp zijn “doel” kwijt en spreken mensen met weemoed over vroeger. Marcel probeert door middel van allerlei kunstprojecten, festivals, beeldentuin, en kinderworkshops Moengo een nieuwe impuls te geven waar werkgelegenheid uit voortkomt en mensen samen gaan nadenken over het opnieuw vormgeven van hun gemeenschap.

 

Vandaag waren we op Moengo Tapoe dus en de kinderen dromden om ons heen. Veel van hen zijn de Nederlandse taal niet eigen. Je glazig aankijkend geven ze een “ja” op elke vraag die je ze stelt. Onderling spreken ze Aukaans (het plaatselijk dialect). Er wordt eigenlijk alleen op school in het Nederlands gesproken en veel kinderen gaan daar lang niet elke dag naar toe. Maar één woord kennen ze allemaal: tekenen!

Voordat je het weet stuiven ze massaal af op het kartonnen doosje potloden in je hand. Rustig proberen we uit te leggen wat we met ze willen gaan doen.

In het begin was dat moeilijk. Het moeten delen van gereedschappen, het denken in een derde dimensie, het vragen naar hun mening; bleken zaken die hen nog niet eigen waren.

Inmiddels hebben we er 7 weken op zitten, kennen veel kinderen bij naam en zij die van ons (en vooral sie van onze kinderen). Ze kunnen beter delen en wordt er gemaakt, gebouwd en hier en daar zelfs samen gewerkt. Het is nieuwe en een feestelijke stap.

Volgende week zullen we het geheel bij elkaar brengen en tonen tijdens de presentatie en hopen dat ook zij zien wat een prachtig werk er ligt.